اسمايى است كه از جهت صدورِ فعل خاصّى بر خدا اطلاق شده است يادآور مىشويم و به اين كيفيّت بيان مىكنيم : « اللَّه سبحانه و تعالى ذوالمن والانعام والاحسان وهوالجميل المفضل ، المكمل ، الرزاق ، الموفق المعطى والمغنى والمقنى والآوى والكافى والهادى العاصم ، الستار ، الغفار ، المقيل ، العزيز ، المعين ، المؤيد ، الناصر ، الشافى المعافى ، المكرم ، المتعالى » . اطلاق اين اسماء - كه همه اسماءالحسنى است - بر خداوند متعال به ملاحظه صدور افعالى است كه در اين بندهاى دعا به آنها اشاره شده است . از سوى ديگر در اين بخش ، بندهايى را كه مربوط به بنده واعتراف به سوء رفتار او در مقام عبوديت و اطاعت خدا و درخواست عفو و بخشش است مىخوانيم و عرض مىكنيم : « ثُمّ انَا يا الهَى الْمُعتَرِفُ بِذُنُوبى فَاغفِرها لى انَا الَّذي اسَأتُ . . . » . « تو آنچنانى با آن اوصاف جمال و كمال و با آنهمه لطف و عنايت به بندگان . اما خدايا ! منم كه معترف به گناهانم مىباشم پس مرا بيامرز » - منم آنكه بد كردم ، منم آنكه مرتكب خطا شدم . - منم آنكه همت بر انجام معصيت گماشتم ، منم آنكه به راه جهالت و نادانى رفتم . - منم آنكه غفلت كردم ، منم آنكه سهو نمودم . - منم كه به خود يا به غير تو اعتماد كردم ، منم آنكه به عمد ، راه